قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

ابراهیم بن عبد الله نجیرمى [1]
کنیه اش ابو اسحاق بود. نحوى و لغت شناس. ابو الحسین مهلبى و جناده لغوى هروى از او علم آموختند. بسیارى از اهل علم شاگردان او بودند و در مصر اقامت داشت.
ابو سعد سمعانى گوید. نجیرمى منسوب است به نجیرم که آن را گاه نجارم گویند و آن محله اى است در بصره. مؤلف گوید: قول سمعانى درست نیست. البته طایفه اى از مردم نجیرم در یکى از محله هاى بصره زندگى مى کنند و بدان نسبت داده مى شوند. نجیرم قریه بزرگى است بر ساحل دریاى فارس میان آن و سیراف پانزده فرسخ است. من آن را دیده ام. مردمش بیشتر بازرگانند، آنجا را نیرم گویند. آنان ایرانى هستند از ایرانیهاى امروز. بیشتر خوراکشان میوه کنار و ماهى است.
در سال 612 که در مصر بودم یکى از مردم آن دیار مرا حکایت کرد که فضل بن عباس بر کافور اخشیدى داخل شد و گفت: ادام الله ایام سیدنا الاستاذ و ایام را مجرور خواند و کافور بر روى ابو اسحاق نجیرمى لبخند زد. ابو اسحاق به دفاع از فضل بن عباس بداهتا سرود [2]، [3]:
لا غرو إن لحن الداعی لسیدنا و غصّ من هیبة بالرّیق و البهر
فإن یکن خفص الأیام عن دهش من شدّة الخوف لا من قلة البصر
و قد تفاءلت فی هذا لسیدنا و الفال نأثره عن سید البشر
بأن أیامه خفض بلا نصب و إن دولته صفو بلا کدر
سلطان فرمان داد سه هزار دینار او را صله دهند و همان مقدار نیز به ابن عباس دادند.

زیرنویسها:
[1] إنباه الرواة 1: 170، الوافی 6: 34، بغیة الوعاة 1: 414، النجوم الزاهره 4: 3، زهر الآداب 617- 619، المقفى 1:
239.
[2] این ابیات در زهر الآداب: 619، الغیث الذی انسجم 1: 120 و المقفّى نیز آمده است.
[3] حاصل معنى: شگفت نیست اگر دعا کننده در حق سرور ما کلمه اى را غلط ادا کرد و از شدت بیم آب دهانش در گلو گره خورد. اگر ایام ... را مجرور ساخت از دهشت و ترس بود نه از قلت آگاهى و بصیرت. من این امر را براى سرورمان به فال نیک مى گیرم و در باب فال از سرور آدمیان (ص) حدیث داریم و آن این که روزگارش همه راحت و آرامش باشد بى هیچ رنج و تعبى و دولتش صافى باشد بدون هیچ کدورتى.


منبع: ترجمه معجم الادباء، اثر ياقوت حموى (وفات مؤلف: 626 هـ. ق)، مترجم عبد المحمد آيتى، چاپ اول، انتشارات سروش، تهران، 1423 هـ ق.