قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

[در اصطلاح فقه] خون پليد است‌، خواه خون جاري و جهنده باشد، مانند خون حيوان ذبح شده‌، و خواه خون قاعدگي باشد. ليكن خون كم، مورد عفو است و از آن صرف نظرشده است‌. از ابن جريج نقل شده كه ‌گفته است مراد از (أو دما مسفوحا)  (‌قسمتي ازآيه ١٤٥ سوره انعام‌)‌، خوني است كه ريخته مي‌شود. و خوني‌ كه در رگهاي ‌گوشت حيوان ذبح شده مي‌ماند، اشكال ندارد. ابن المنذر اين مطلب را نقل ‌كرده است‌. از “‌ابومجلز“‌» درباره‌‌ي خوني ‌كه در محل ذبح حيوان باقي مي‌ماند و خوني ‌كه روي ديگ مي‌ماند، سوال ‌كردند؟‌ گفت‌: “‌اشكال ندارد، فقط از خون جهنده و جاري نهي شده است‌. عبد بن حميد و ابوالشيخ اين مطلب را از او نقل ‌كرده‌اند. از عايشه -‌رضي الله عنها -‌روايت شده‌ كه‌: كنا نأكل اللحم والدم خطوط على القدر [‌ما گوشت مي‌خورديم در حاليكه خطوط خون‌، بر روي ديگ نمايان بود]‌‌.
و حسن گفته است‌: “‌‌همواره مسلمانان با زخمهاي خونين نماز مي‌خواندند”‌‌. بخاري اين مطلب را ذكر كرده است‌. حافظ در كتاب “‌‌الفتح‌“ ‌‌گفته است‌: “‌‌عمر رضي الله عنه نماز خواند، در حاليكه خون از زخمش جاري بود”‌ و ابوهريره رضي الله عنه در يك قطره و دو قطره خون براي نماز خواندن اشكالي نمي‌ديد. و بنا به مفهوم اين احاديث‌، خون “‌‌ككها”‌ و خون دمل و جراحت مورد عفو است‌. از “‌‌ابوملجز”‌ درباره‌‌ي تراوش چرك‌، ‌كه بدن و لباس را آلوده ‌كند، سوال شد؟‌ گفت‌: اينها چيزي نيست‌، و خداوند تنها خون را ذكر كرده است نه چرك و تراوش زخم را. ابن تيميه ‌گفته است‌: شايسته است لباسي را كه با چرك و تراوش زخم آلوده شده است بشويند ولي دليلي بر نجاست و پليدي آن اقامه نشده است‌“‌‌. بهتر آنست كه بقدر امكان‌، انسان از آن پرهيز كند. 


به نقل از:
فقه السنه ، تأليف سيد سابق، مترجم محمود ابراهيمي، تهران، ناشر مردم‌سالاري، دوم 1387.