دائرة المعارف شبکه اسلامی

Untitled Document

2026 Apr 07

----

19/10/1447

----

18 فروردين 1405

تبلیغات

پيامبر صلى الله عليه و سلم كه فرمودند: " أنا وكافل اليتيم في الجنة هكذا" وأشار بالسبابة والوسطى وفرج بينهما شيئا (روايت بخاري)، يعنى: " من و كافل (سرپرست) يتيم مانند اين در بهشت هستيم " و سپس انگشت اشاره و وسط را نشان داد و بين آنها فاصله انداخت)

معرفی سایت

نوار اسلام
اسلام- پرسش و پاسخ
«مهتدين» (هدايت يافتگان)
اخبار جهان اسلام
تاریخ اسلام
کتابخانه آنلاین عقیده
سایت اسلام تکس - پاسخ به شبهات دینی
خانواده خوشبخت
شبکه جهانی نور
سایت خبری تحلیلی اهل سنت
بیداری اسلامی
صدای اسلام

قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».


چ	ج	ث	ت	پ	ب	ا	آ
س	ژ	ز	ر	ذ	د	خ	ح
ف	غ	ع	ظ	ط	ض	ص	ش
ه	و	ن	م	ل	گ	ک	ق
							ی

فقه>مفاهیم و اصطلاحات فقهی>تخته نرد

شماره مقاله : 671 تعداد مشاهده : 893 تاریخ افزودن مقاله : 20/6/1388

بازی تخته‌نرد
جمهور علما بازی تخته نرد را حرام می‌دانند و بر حرمت آن چنین استدلال کرده‌اند :
١ -‌بریده از رسول الله روایت ‌کرده است‌که‌گفت‌: " من لعب بالنردشیر فکأنما صبغ یده فی لحم خنزیر ودمه [هرکس با تخته نرد بازی ‌کند مثل این است‌که دست خود را باگوشت و خون خوک آلوده‌کرده است‌]"‌.
٢- بروایت ابوموسی پیامبر صلی الله علیه و سلم گفت‌:" من لعب بالنرد فقد عصى الله ورسوله [هرکس با تخته نرد بازی‌کند براستی نافرمانی خدا و پیامبر صلی الله علیه و سلم را مرتکب شده است‌]"‌. سعید بن جبیر هرگاه از کنار تخته بازان می‌گذشت بر آنان سلام نمی‌کرد. شوکانی گفت‌:
روایت شده است‌که ابن مغفل و ابن المسیب بازی با تخته نرد را جایز دانسته‌اند اگر قمار نباشد و برد و باختی در بین نباشد.
چنان پیدا است‌که معنی حدیث را بربازی برد و باخت و قمار با تخته نرد حمل کرده اند .

به نقل از:
فقه السنه ، تأليف سيد سابق، مترجم محمود ابراهيمي، تهران، ناشر مردم‌سالاري، دوم 1387.

بازگشت به ابتدای صفحه

بازگشت به نتایج قبل

چاپ این مقاله

ارسال مقاله به دوستان

امير المؤمنين على بن ابى طالب رضی الله عنه فرمود: كفى بالعلم شرفاً أنه يدعيه من لا يحسنه ويفرح إذا نسب إليه من ليس من أهله، وكفى بالجهل خمولاً، أنه يتبرأ منه من هو فيه ويغضب إذا نسب إليه. [در شرف علم همين بس كه كسى كه نيكو نمى داندنش دعوى آن كند و چون او را به آن علم نسبت دهند شادمان گردد، هر چند از زمره عالمان نباشد، و بى ارجى جهل را همين بس كه حتى جاهلان از آن بيزارى مى جويند و چون جاهلى را جاهل خطاب كنند خشمگين گردد.] (ترجمه معجم الادباء ياقوت حموى، مترجم عبد المحمد آيتى)