قال ابن الجوزي ( تلبيس إبليس: 447) ‏عن يحيى بن معاذ يقول: «اجتنب صحبة ثلاثة أصناف من الناس العلماء الغافلين والفقراء المداهنين والمتصوفة الجاهلين».
امام ابن جوزی در کتاب "تلبیس ابلیس" آورده: از يحيي بن معاذ نقل است كه فرمود: «از صحبت سه گروه بپرهيزيد: عالمان غافل، فقيران تملق گو و صوفیان جاهل».

داغ ‌کردن و اخته ‌کردن چهار پایان 
داغ‌کردن در همه اندامهای حیوان جایز است‌، مگر در چهره و صورتش‌، چون پیامبر صلی الله علیه و سلم خری را دید که چهره‌اش را داغ‌کرده بودندگفت‌:
" أما بلغکم أنی لعنت من وسم البهیمة فی وجهها أو ضربها فی وجهها [‌ایا خبرندارید و بشما نرسیده است‌که لعنت کرده‌ام‌،‌کسی راکه صورت و چهره چهارپایان و حیوانات را داغ‌کند یا مورد ضرب قرارشان دهد؟‌]"‌. از جابر روایت شده‌ که‌گفت‌: “‌پیامبر صلی الله علیه و سلم نهی‌کرد از اینکه برچهره وصورت حیوان زد یا بر آن داغ نهاد”‌. علما از این نهی پیامبر صلی الله علیه و سلم استنباط‌ کرده‌اندکه زدن صورت و چهره و داغ نهادن برآن حرام است‌، خواه انسان باشد یا حیوان‌، چون چهره را خداوند گرامی ساخته و مجمع محاسن و نیکی قرار داده است‌. و اما داغ نهادن بر غیر صورت حیوان جایز بلکه مستحب است‌، چون‌گاهی برای تشخیص آن از دیگر حیوانات‌، مورد نیاز است‌. چون پیامبر صلی الله علیه و سلم شتران صدقه و زکات را با داغ‌کردن مشخص می‏‎کرد. مسلم آن را روایت‌کرده است‌. ابوحنیفه داغ ‌کردن حیوان و جاندار را مکروه می‌داند، چون آن را تعذیب و مثله می‌داند. و حال آنکه پیامبر صلی الله علیه و سلم از هر دوی آنها نهی‌ کرده است‌. سخن ابوحنیفه را رد کرده‌اند باینکه این عام تخصیص یافته است و فعل پیامبر صلی الله علیه و سلم سخن عام او را تخصیص داده است یعنی تعذیب و مثله در همه احوال حرام است‌، مگر در حالت داغ نهادن حیوان که آن جایز است اما درباره اخته‌ کردن چهارپایان‌، جماعتی از اهل علم آن را جایز دانسته‌اند اگر بقصد منفعت‌، از قبیل چاق شدن و غیرآن باشد. عروه بن الز‌بیرقاطری داشت آن را اخته‌کرد. و عمر بن عبدالعزیز نیز اخته کردن اسب را جایز دانسته است و امام مالک نیز اخته کردن ‌گوسفندان نر را جایز دانسته است‌. 

به نقل از:
فقه السنه ، تأليف سيد سابق، مترجم محمود ابراهيمي، تهران، ناشر مردم‌سالاري، دوم 1387.